Totdat Hij komt!

12
Lees 1 Thessalonicenzen 4:13-18

We hebben gelezen dat we bij het avondmaal gedenken dat de Heer met ons is, als het ware in brood en wijn. Hij zegt ook immers van Zichzelf: “Ik ben het levende brood dat uit de hemel is neergedaald” en “ik ben de ware wijnstok”.

En ook dat we “verkondigen” de dood des Heeren. De Testamentmaker is overleden. De man is dood. We zijn niet meer gebonden aan het Oude Verbond. We zijn niet meer onder de wet. We mogen ons binden aan een ander, de Opgestane.

Er staat gelijk achteraan: “Totdat Hij komt”  (1 Korinthe 11:26) De Heer is nu verborgen in de hemel, maar Hij komt terug!

Daar spreekt het gedeelte van vandaag over. Het blijft in de wereld niet altijd zo als het nu is. We mogen als gelovigen uitzien naar de toekomst met Hem. Als Hij terugkomt, zullen wij een ander lichaam krijgen. We zullen Hem dan verder mogen dienen bij alles wat Hij nog van plan is. Dit heeft in het begin te maken met de vervulling van zijn plannen met deze schepping en later zelfs met een leven in een heel nieuwe schepping. Alleen hier zegt de Bijbel niet zo veel over. Het zal heel mooi zijn. Als ik nu kijk in deze oude schepping hoe fantastisch alles in elkaar zit, wat een enorm creatieve Geest bezig moet zijn geweest om dit te maken, hoe zal het dan zijn in een schepping zonder zonde?

We mogen elkaar met deze woorden vertroosten zegt Paulus. Wat de omstandigheden ook zijn, wij hebben hoop! Wij hebben de toekomst!

Troost in Troas

11.

Lees Handelingen 20 : 7-12

Hier vinden we één van de keren dat, na de opstanding, volgelingen van de Heer samenkomen om “brood te breken”.

Dit is een teken van gemeenschap met elkaar.

De gedachte is dat je één brood hebt en dat je daar allemaal een klein stukje van krijgt. De nadruk ligt echter op de eenheid.

De werkelijke gemeenschap die ze hebben ligt niet in dat brood maar,

In het “Levende Brood”, de Here Jezus Christus en Zijn Woord.

Met dat ze het brood delen, leren ze tegelijkertijd van Paulus dingen die hij later opgeschreven heeft.

Uitleg vanuit de Thora, het Oude Testament.

Precies wat de Heer Zelf ook deed bij de Emmaüsgangers ,toen Hij ook met hen het brood brak.

Ook hier zijn we in een opperzaal, een beeld van waar de Heer nu is en wij ook zijn ( hoewel dat misschien een beetje moeilijk te begrijpen is, omdat we dat niet kunnen zien).

De jongeling die naar beneden valt, dood is en weer tot leven komt,

Is een beeld van de Here Jezus Zelf.

Door Zijn Opstanding kan Hij ons leven (brood) geven.

Zijn leven in ons wordt gevoed door het Woord.

Als we met de Bijbel bezig zijn, als we die bestuderen dan groeit Zijn leven in ons. Dat is geestelijk voedsel.

In vers 12 staat dan dat ze bovenmatig vertroost waren.

Troost  betekent dat hoewel er iets ergs gebeurd is, je iets kwijt bent,

er iets anders voor in de plaats komt, dat beter is dan wat je kwijt bent.

In Genesis 24 staat bijvoorbeeld de geschiedenis van Izak.

Toen zijn moeder – Sarah – overleden was, kreeg hij Rebekka als vrouw en dan staat er dat hij daardoor getroost werd na de dood van zijn moeder.

De troost is, dat hoewel we weten dat dit oude leven verdwijnt, we nieuw leven hebben ontvangen dat nooit meer voorbij gaat.

Het besef daarvan geeft zo’n troost dat het steeds weer energie geeft om door te gaan in je dagelijks leven met de Heer.

Het laatste paasfeest in de opperzaal

Lees Lukas 22 : 7-13

Jezus weet wat er gaat gebeuren en stuurt Petrus en Johannes er op uit om het laatste Pascha voor te bereiden. Morgen zou, waar het Pascha een beeld van is, vervuld worden.

Het Lam Gods, dat de zonde der wereld wegneemt, zal geslacht worden.

Het lijkt het einde, de overwinning voor de tegenstander.

Wat de tegenstander echter niet wist, of niet geloofde, is dat God alle dingen doet medewerken ten goede voor degenen die in Hem geloven, dus zeker voor de Here Jezus.

De Heer zou opstaan uit de dood als nieuwe schepping.

Daar heeft de satan geen enkele macht meer over.

Als hij dit geweten had, dan had hij de Here Jezus niet gekruisigd.

Ze gaan naar een opperzaal. Dat is de hoogste verdieping van een huis.

Wij zouden het de zolderkamer noemen. Dat is overdrachtelijk een beeld van de hoogste plaats in de schepping, namelijk de hemel.

De Heer zou na Zijn vernedering uitermate verhoogd worden en een positie krijgen aan de rechterhand van God.

Hij werd Gods Zoon, erfgenaam van al Gods bezittingen.

En daar gaat nu precies het Avondmaal over.

De Heer is opgestaan en regeert nu in genade vanuit Zijn troon in de hemel.

Wij worden opgeroepen om vrij tot die Troon te gaan om hulp van Hem te verwachten. Vandaar dat de discipelen de onbekende man met de kruik water, moesten volgen. Die beeldt de Heilige Geest uit.

De Heilige Geest in ons wil ons oog steeds weer op Christus richten.

Door genade gaf Christus ons eeuwig leven, maar wat wij verder gratis van de Heer kunnen krijgen (onderwijs, liefde, wijsheid,vrede) is ook genade. Met raad en daad wil Hij ons bijstaan.

De hemel is overigens niet ver weg. De hemel strekt zich uit tot aan de grond. Eén centimeter boven de grond begint bij wijze van spreken de hemel al. Daarom kan de Heer én in ons hart én in de hemel zijn.

Gist uitzuiveren

Lees: 1 Korinthe 5 : 7

In dit gedeelte wordt er over gesproken dat we de oude gist uit moeten zuiveren. We zijn immers ongezuurd.

Dit is dezelfde waarheid die we al eerder zagen.

God ziet ons in Christus. We zijn met Hem gestorven, begraven en opgewekt. Daarom zouden we de oude mens af moeten leggen en de nieuwe mens aandoen. Leef naar je roeping.

Aan de ene kant hebben we nieuw leven ontvangen.

Aan de andere kant leven we ook nog in dit oude.

Dit blijft tot aan onze dood (of tot de opname van de Gemeente) een strijd. Van ons wordt gevraagd aan de voeten van de Heer te zitten en te luisteren naar Zijn Woord. Ons te realiseren dat alles vergeven is.

Dit geeft rust en een gereinigd geweten. Dit maakt ons in staat, ondanks onze fouten en gebreken, Hem te kunnen dienen.

We zouden ons niet richten op het oude (met alles wat er aan vast zit, hoererij, gierigheid, stelen, jaloezie, dronkenschap etcetera) maar op het nieuwe (liefde, blijdschap,vrede, geduld etcetera)

Dit gaat tegen onze natuur in. God Zelf wil dit en door ons bewerkstelligen. In de praktijk zullen de meesten van ons een combinatie van de twee laten zien. Laat dat je niet te depressief maken.

Wat  niet goed is, wordt uiteindelijk toch weggedaan.

Het verbrandt. Je krijgt er geen straf voor maar ook geen loon.

Vaak wordt  er in gemeenten gezuurd brood gebruikt.

Daarmee geef je eigenlijk aan dat je nog vanuit de “ oude” mens leeft.

Je begrijpt dat dit niet de bedoeling is.

Gezuurd brood, met gist erin spreekt van de oude mens.

Gist is namelijk een stukje deeg van de vorige dag, waar het bederf al inwerkt. Dit beeldt de zonde uit, die afkomstig is uit de vorige, gevallen schepping.

Men staat ook vaak stil bij het lijden en sterven in plaats van de opstanding. Heel jammer. Je gedenkt dan in feite steeds de diepste vernedering van de Heer, in plaats van Zijn verhoging, die we eigenlijk moeten gedenken. Je gedenkt de overwinning van satan,

In plaats van de overwinning van God.

Onwaardig eten

Lees 1 korinthe 11 : 27-34

Ik nam een keer deel aan het avondmaal in een gemeente en toen het brood rondgedeeld zou worden, liep er een echtpaar weg.

Later vroeg ik waarom ze dat gedaan hadden en ze gaven mij als antwoord dat er ook een vrouw deelnam die met een man samenwoonde.

Volgens hen neem je dan onwaardiglijk deel aan het avondmaal.

Dit is maar een voorbeeld.

Omdat er eigenlijk geen duidelijke richtlijn is hoe vaak en op welke manier avondmaal gevierd moet worden, zijn er in de loop der eeuwen in de verschillende kerken allerlei vormen gevonden om dit te doen.

Heel vaak heeft het met de Bijbelse waarheid weinig meer van doen.

Zo ook dit voorbeeld. Het is zo dat als je als ongelovige deelneemt aan brood en beker, dit eigenlijk helemaal niets betekent.

Je zonden zijn niet vergeven, je bent niet één plant met de Here Jezus geworden, je hebt geen nieuw leven gekregen, je bent geen onderdeel van Zijn Lichaam en je komt, net als alle ongelovigen, in het oordeel.

Je zult verantwoording af moeten leggen voor de inhoud die je aan je leven gegeven hebt. Dat moet de gelovige ook, maar die weet dat er geen straf is op wat gedaan is in ongeloof.

Het zal verdwijnen, dat wel; dat kun je ook als straf beschouwen.

Wat gedaan is uit liefde tot de Heer, zal blijven bestaan.

Soms leven broeders en zusters anders dan de Heer bedoeld heeft, maar toch hebben wij niet het recht om een ander  te oordelen.

We zouden liever onszelf oordelen.

Met weglopen van het avondmaal vanwege  anderen, ontneem je bovendien jezelf de gemeenschap met het lichaam.

Het echtpaar dat wegliep bij het avondmaal had eigenlijk geen idee wat het inhoudt om Christen te zijn.

God heeft ons vergeven. We zijn immers ongezuurd.

We zouden elkaar zien als “in Christus”.

Misschien niet makkelijk, omdat we aanzien wat voor ogen is, maar het zou wel moeten. Wij mogen nooit oordelen, wel elkaar onderwijzen.

Bijbels gezien mocht deze vrouw die samenwoonde gewoon aan het avondmaal. Het gaat niet om hoe je leeft, maar hoe je gelooft!

De dood des Heeren

7.

Lees 1 Korinthe 11 :17-34

Paulus spreekt hier over de gewoonte bij de eerste christenen om als ze samenkwamen regelmatig brood en beker met elkaar te delen.

Waar ik lang mee geworsteld heb, is vers 26.

Met het vieren van avondmaal verkondig je de “dood des Heeren”.

Hoe kan dat nu?

Het avondmaal gaat toch over de Opgestane Heer.

Het paaslam ging over het lijden en sterven en brood en beker over Zijn Opstanding.

Als je het begin  van het hoofdstuk en het vorige hoofdstuk bestudeert en ook wat Paulus in de Romeinen- en Hebreeënbrief daarover zegt, dan is de gedachte als volgt: Israël is voor ons een voorbeeld.

God had een huwelijksverbond (het oude verbond ) met Israël.

God de Man. Israël de vrouw. Israël hoefde het zaad (Woord) van de Man niet. Israël was ontrouw (ongelovig). God zei dat Hij een nieuw verbond zou maken. Hij zou als Man( en Maker van het testament of huwelijksverbond) sterven, zodat Israël, als vrouw, vrij zou worden van de Wet en zich zou kunnen binden aan een andere man, namelijk aan Degene die op zou staan uit de dood.

Dus met het vieren van het Avondmaal gedenken we dat de Heer Opgestaan is en dat we met Hem gemeenschap hebben, namelijk verbonden zijn in een Nieuw verbond en tevens verkondigen we dat de Testamentmaker van het Oude Verbond dood is en we dus vrij zijn van de Wet. Israël en dus de hele schepping is vrij van de Wet met als doel de Opgestane te kunnen dienen.

Dit sterven van de Heer betekent  ook de dood van ons vlees.

Als wij toch vanuit onze oude “ik” willen blijven leven, dan ontkennen we dat we een nieuwe schepping geworden zijn; dan ontkennen we de werking van het lichaam van Christus en onze deelname daaraan.

Dan onderscheiden wij het lichaam niet en dat noemt vers 29 “onwaardig eten”.  Zo’n houding zegent de Heer niet.

Wanneer je deelneemt aan brood en beker zou je jezelf moeten onderzoeken in hoeverre je tot opbouw van andere broeders en zusters wilt zijn. Anders kun je dit ritueel beter maar overslaan, want dan lieg je feitelijk.

 

De praktische betekenis van het Avondmaal

6.

Lees 1 Korinthe 10 : 14-22

Hier in deze hoofdstukken van de Korinthebrief legt Paulus uit wat het betekent onderdeel te zijn van Christus Lichaam.

Moet je je voorstellen. Op het moment dat je je leven aan de Heer geeft, dan wordt je onderdeel van Zijn Lichaam.

Hij is het Hoofd. Hoewel wij daar misschien niet altijd al te veel van zien gaat de Heer ons leven gebruiken net als een lichaam zijn delen gebruikt, als je beschikbaar bent voor Hem.

We zijn allemaal verschillend. Soms zal de Heer gebruiken waar we van nature goed in zijn of wat we leuk vinden.

Soms misschien, onverwacht, blijken we dingen te kunnen of doen of zeggen die we niet voor mogelijk gehouden hadden.

We komen in situaties die we zelf misschien helemaal niet uitgezocht zouden hebben.

Het is misschien niet zo leuk om te zeggen, maar in tegenstelling tot organen in ons lichaam kunnen wij de keuze maken om het Hoofd niet te dienen, hoewel we onderdeel zijn van het lichaam.

Als je dus brood en beker deelt met medegelovigen dan gaat het, net als in het Oude Testament bij het brengen van de offers, om je hart!

Je kiest er dan voor om gemeenschap te hebben met het Hoofd, Christus en met de andere broeders en zusters.

Anders heeft deelnemen aan het avondmaal geen enkele betekenis of nut. Gemeenschap hebben met broeders en zusters kan alleen op grond van het nieuwe leven.

Dat nieuwe leven is het bloed van het Lichaam van Christus.

Dat is de bloedband die we als kinderen van God met elkaar gemeen hebben. Dat betekent in de praktijk dat we al onze broeders en zusters zouden accepteren als “familie”.

En net zoals bij aardse familiebanden gaat één en ander niet vlekkeloos.

Maar als je het doel in het oog houdt, dat de Heer ons allen op wil laten groeien, dan kun je die ander ruimte geven en kun je je dienstbaar opstellen naar die ander toe.